حسین کوهکن (فرهاد ثانی)

از مجموعه:

سیروس پیرویسی

گزارش اسپم
ارسال شده در تاریخ 26 اردیبهشت 1394 | بازدید از اثر: 844
  • نگارخانه آثار
  • آلبوم ها
  • آلبوم : عکاسی photography
دوستان حوصله کنید بخونید ممنونم :)

روایت سنگ و تیشه (سرای سنگی حسین کوهکن)
اگر خستگی اندک مسافرتی 120 کیلومتری را از مرکز استان کرمانشاه به سمت شمال غربی استان( شهر پاوه) و (شهر بانه وره) بر خود هموار کنید بی شک ازگشت و گذار در تفرج گاه زیبای «میگوره» و دیدن سرای سنگی « حسین کوهکن » پشیمان نخواهید شد.همکلام شدن با مردی که نزدیک به دو دهه از عمر خود را صرف ساختن سرایی سنگی کرده، آن هم در دل صخره ایی به طول سی متر و ارتفاع دوازده متر، عجیب است و دیدنی. در این مسیر نرسیده به پاوه، به یک سه راهی معروف به گردنه شمشیر می رسید. در سمت چپ، تابلویی با عنوان «میگوره» - ییلاق گاه عشیره امامی ، محل زندگی عمو حسین – ادامه مسیر را به شما نشان می دهد. ورود به جاده ای خاکی و دیدن خانوارهای اندکی که هنوز به صورت کوچ نشین، میگوره را سکونت گاه تابستانی خود قرار داده اند، نوید رسیدن به مقصد را می دهد. اینجا از هر کسی بپرسی، با خوشرویی تمام تا نزدیکی سرای سنگی عمو حسین، شما را همراهی خواهد کرد. درابتدا چیز خاصی جلب توجه نمی کند. در قسمت جنوبی صخره، پرچینی کوتاه از سنگ، که با مهارتی خاص روی هم چیده شده اند، تعدادی حفره ی دریچه مانند در دل صخره ای، و آلاچیقی که خبر از مهارت سازنده می دهد روی صخره ای دیگر روبه روی دریچه ها، دیده می شود. اما دیدنی ها را باید دید!
سرای سنگی حسین کوهکن
ورودی اصلی سرا در قسمت شمالی و پشت صخره، واقع شده است. ورودی، دریچه ایست تا حدودی تنگ و باریک، در دل صخره با شیبی اندک و ارتفاعی کوتاه و چند پله. در همان ابتدای مدخل، دالانی بسیار کوچک به سه ورودی ختم می شود. در سمت راست اتاقی وجود دارد با ابعادی د رحدود 2در2 متر و ارتفاعی شاید کمتر از یک ونیم متر، در دیواره سمت راست اتاق، تاقچه های کوچکی تعبیه گردیده است. دریچه ای کوچک در کنار ورودی اصلی، با انعکاس روشنایی بیرون، نور اتاق را تامین می کند. ورودی دیگر، به اتاقی ختم می شود تا حدودی شبیه به همان اتاق اول، با این تفاوت که دریچه ای بزرگ تر،روبه روی ورودی ایجاد شده که فضا را روشن تر می کند. وردی سوم به ایوان اصلی بنا ختم می شود. ایوان در ابعاد 3در 5 متر و ارتفاعی حدود یک متر و هفتاد سانتی متر، با دیواره هایی که انگار استاد بنایی کارکشته آن ها را طراز گرفته ، گویای صبر و مهارت عمو حسین است که چنین بنایی سنگی را تنها با کلنگی قدیمی که گویا تا به حال تیشه اش را هم عوض نکرده، ساخته و پرداخته گشته است. دریچه ایی که رو به روی ورودی ایوان ایجاد شده، راه ورود به سایر بخش های سرا است. بلا فاصله و پس از خروج از آن دریچه، اولین چیزی که نگاه را به سوی خود جلب می کند، آلاچیقی ست که محل استراحت روزانه عمو حسین است. در سمت راست خروجی، دو اتاقک قرار گرفنه اند با مدخل هایی به مراتب بزرگ تر.اتاقک اولی زیاد روی آن کار نشده و انگار به کار بیشتری نیاز دارد، دومی هم به سبک و سیاق همان اتاق های ابتدای ورودی بنا ساخته شده و عمو حسین از آن به عنوان استراحت گاه شبانه و محل اصلی زندگی خود استفاده می کند. در این قسمت نکته ای که جلب توجه می کند ساخت دستشویی و حمام است که انگیزه ساخت سرا را تا حدودی روشن می کند که دنبال کردن موضوع، خود مقال و فرصتی دیگر می طلبد.
در سمت چپ خروجی ایوان دو اتاق دیگر با فاصله از ایوان قرار دارند که دیدن آن ها را موکول می کنیم به بعد از گفت و گو با حسین کوهکن.
عمو حسین را "فرهاد ثانی" نیز می گویند
نزدیک به هشتاد سال سن دارد. موهایش – که به رسم همه پیرمردهای کُرد، زیر کلاه و دستمالی(کلاو تاقیله) پنهان شده – سفید شده است بسان برفی که درهر بارش زمستانی بر روی صخره اش می نشیند. صورت آفتاب سوخته،محاسن پر پشت سفید و خاکستری، پیشانی چین خورده و چشمان خاکستریش ترکیبی آفریده که آدمی را در همان نگاه اول، مجذوب "فرهاد ثانی " – لقبی که یکی از شعرای معاصر، در شعری که برای او سروده به وی داده است – می کند.

اگر دوست داشتید به پیج Hossein koh kan در فیس بوک سر بزنید

لیست علاقه مندان [14]

خروج
نــام کاربری:
کلمــه عبور:
کلمه عبورم را فراموش کرده ام
خروج
گزارش